Zaterdag 7 juli 2018


Normaal hadden we vandaag de Liechtensteinklamm bezocht, maar steenval in 2017 houdt de kloof gesloten zowel vorig jaar bij de verkenning als dit jaar op het kamp. Spijtig want ik herinner mij heel goed de natuurpracht die er te bewonderen viel.

We hebben een tijdlang getwijfeld om een alternatief te voorzien, maar vonden dat het programma al goed vol zat. Daarom lieten we de kinderen slapen tot 08.00 uur om te ontbijten om 08.30 uur.  Wanneer ik de muziek opzette om 08.00 uur waren de jongens onmiddellijk in de gang aan het dansen. Dat was nu al de derde dag op rij.  Ik vermoed dat ze wachten tot ik de muziek start.  Enfin, als ze daardoor tijdig op zijn, ben ik heel tevreden.

Na het ontbijt mochten ze vrij spelen. Er werd van alles gespeeld. De trampoline is erg in trek, maar dat kan ook gezegd worden van tafeltennis, de schommel en voetbaltennis.  Meester Foeke speelde monopoly met enkele kinderen. Ik mocht zingen met enkele meisjes, al heeft Esthee wel een heel bijzonder idee van zingen. , maar als ze zo gelukkig zijn. Er werd uiteraard ook weer gevoetbald.  Sommigen kunnen maar dat. De zon brak door de wolken en we konden weer genieten van het mooie weer.

Om elf uur was het tijd voor een aperitiefmoment. Het is niet voor niets vakantie. Chipjes en een drankje en alleen maar tevreden gezichtjes.  We eten deze middag eens ter plaatse. John en Julia zorgden voor lekkere gehaktballen met frietjes. Er werd weer gesmikkeld en gesmuld.


Om kwart voor twee verzamelden we voor de reis naar Eisriesenwelt. Een uitstap die we oorspronkelijk niet hadden voorzien, wegens te duur, maar die dankzij de wijnverkoop toch ingepland kon worden. Een schot in de roos, zo zou nog blijken.

Onze chauffeur Guy was er nog nooit geweest. Het was voor hem dan ook best spannend naar boven rijden. Maar we kwamen er heelhuids toe.  Aan het ingangscentrum gaf ik nog een deskundige uitleg over wat er op het programma stond. (Deze interessante toelichting kunt u onderaan bekijken)

We moesten eerst 20 minuten ferm klimmen.  Nu en dan even halt houden en tegelijkertijd enkele sportieve jongelui vragen om bij de groep te blijven. We zien de burcht van woensdag steeds kleiner worden. De gondel moest ons nog 500 m hoger brengen. Matteo zag dat echt niet zitten en heeft zich de hele rit aan mij vastgeklampt. Onze Indische medereizigers vonden dat best wel sympathiek en zetten het op beeld.  Eens boven moesten we allen terug een kwartiertje stappen tot aan de ingang van de grot.

We hoorden van de gids dat we de grootste ijsgrot ter wereld zouden verkennen. We werden voorzien van petroleumlampjes en moesten zo de grot binnen. Daarvoor moesten we eerst door een deur. Door het verschil in temperatuur ontstaat er spontaan een luchtstroom naar buiten toe. Eens voorbij de ingang was dat over. We moesten vele trappen nemen tot 1775 m. Als je bedenkt dat er boven ons nog eens 400 m rotssteen was , dan kan je alleen maar overtuigd zijn van de natuurpracht. De grot is maar liefst 42 km (jawel km) lang. Wij verkenden 1 km.  Het ijs was op een bepaalde plaats wel 24 m dik.  Er was al veel veranderd sinds 2010 omdat er nog steeds water binnenkomt, ijs gevormd wordt en ijs wegsmelt. Noor was niet op haar gemak met de petroleumlampjes.  Het vuur in haar buurt en de houten planken waarop we liepen, bracht haar in een poëtische bui en zo sprak ze van plankenkoorts, daar bleef het niet bij.  Het bezoek vond ze super, met haar worden: berekoel. Een andere beer die het plots heel koel kreeg, was meester Foeke toen hij plots het evenwicht verloor en de grot van wel heel dichtbij ging bekijken.

Uiteindelijk heeft iedereen genoten van het bezoek.  Een topper in deze vakantie! Uiteraard moesten we dezelfde weg terug.  Eerst moesten we opnieuw de gondel terugnemen.  Matteo had mij weer stevig vast, maar durfde dan toch eens te kijken. Hij liet mij los en genoot van wat hij te zien kreeg. Zou de hoogtevrees overwonnen zijn? Laat het ons hopen.  Alle kinderen werden getrakteerd op een koek en even later mochten we met de bus huiswaarts keren. Oh ja, onze gids bedankte ons voor de heel aangename en respectvolle groep. Altijd een plezier om dat te horen.


Vanavond stond er goulash op het menu.  De kinderen waren sceptisch maar velen gingen toch bijhalen. Aansluitend speelden we het spel ‘één tegen allen’. Daarbij krijgen ze één uur om een lijst met opdrachten af te werken. Ze slaagden er net niet in, wat toch tot wat ontgoocheling teweeg bracht. Maar wat hebben ze zich geamuseerd: een wc-rol nummeren, een sprookje vertellen zonder ‘en’ en ‘euh’, een kledingketting, 50 kledingstukken aantrekken, … Nancy en meester Foeke hadden er hun werk van gemaakt.

Op die manier werd alweer een fijne dag tot een mooi einde gebracht.  En het blijft mooi weer… dus we zien uit naar het restje van ons kamp. U toch ook?

Slaap lekker en tot morgen!

 

Meester Tom.



© 2018 Gemeentelijke Basisschool Barthel. Alle rechten voorbehouden.