Maandag 2 juli 2018 - Heenreis

Goedemorgen,

en ja, het eerste verslag volgt al de dag erop.  Het is nu kwart voor zeven.  Ik nam al een douche, ging even buiten piepen, installeerde de walkie-talkies voor de zoektocht straks en ook al mijn bureau. Vanuit dit plekje, op mijn toch wel ruime kamer, breng ik dagelijks verslag uit voor al die trouwe fans in het binnen- of is het nu buitenland.

Wonderwel is het nog heel stil op de gang.  Ofwel zijn Barthelianen nu echt voorbeeldig, of is het de stilte voor de storm, of heeft de reis ze echt wel vermoeid.

Het was dan ook best wel vroeg opstaan gisteren.  Gelukkig waren er ook een aantal papa’s en een mama present om de bus te helpen laden. Een aanhangwagen is geen overbodige luxe. Meester Tom is ooit met zijn eigen wagen mogen meerijden.  Dat wilden we vermijden.

Intussen sijpelden de kinderen de zaal binnen waar ze onmiddellijk een bandje kregen met mijn telefoonnummer op. De ene zijn of haar ogen waren al meer open dan die van de andere.  Na het verplichte toiletbezoek werd appel gehouden. Twee leerlingen hielden er nog even de spanning in, maar al gauw konden we de bus opstappen.  Aan weerszijden van de Moeskroenstraat stonden de ouders gespannen te kijken naar een vertrekkende bus.  Of de spanning er was om het loslaten van hun kind, of de rust die zo’n kamp thuis kan brengen, dat laat ik in het midden. Ook Frans, Berenice, Luc en Rita waren op post. Voor het eerst gaan zij niet meer mee, maar het is fijn om te zien hoe ze betrokken blijven!

Eric, onze eerste chauffeur, duwde het gaspedaal voorzichtig in en we kwamen in beweging.  Goed voor een rit van maar liefst 16 uur.  Het feit dat we rekening moeten houden met reis- en rusttijden speelde daar een belangrijke rol in.  Maar het was vooral de aanhangwagen die hier stokken in de wielen kwam steken.  Met deze aanhangwagen mag de bus maar 80 km/uur hanteren.  Gelukkig interpreteerde wij dit als een ‘ruime 80 km/uur’. 

Langs de weg was het behoorlijk rustig.  Alleen in Gent en Brussel was het even aanschuiven.  In Duitsland werd Eric vervangen door zijn collega Guy. Guy is onze vaste chauffeur voor het hele kamp.  Guy is getrouwd en heeft een zoontje.  Hij is ontzettend trots op zijn bus.  In zijn inleiding vertelt hij de kinderen dat zijn zoontje op de eerste plaats komt, dan de bus en op de derde plaats vrouwtjelief.  We kregen ook nog een instructievideo voor de veiligheid. 

Video was ook het toverwoord om de kinderen rustig te houden.  Arthur en de minimoys was niet meteen een voltreffer, maar Harry Potter en Security First waren dat wel.  Daarnaast vulden de kinderen hun dag met slapen, babbelen, zingen en uitzien naar een toiletpauze.  Die toiletpauzes worden steeds moeilijker.  Op sommige plaatsen moet je echt 70 cent betalen. Op andere plaatsen knijpen ze een oogje dicht.  Guy legde uit dat je eigenlijk maar 20 cent betaalt, aangezien je 50 cent kan gebruiken voor een koffie.  Maar al hebben we een paar echte ‘koffielutten’ bij, ze zouden de toestroom van vouchers niet aankunnen.  Het is wel voor een reden dat de struiken en bomen op die parkings zo goed groeien.

Er was natuurlijk ook voetbal.  We brachten de kinderen op de hoogte van de wedstrijd Brazilië-Mexico.  Eens de line up van de Rode Duivels bekend was, riepen we deze ook om.  De bus was even een WK-stadium. Ian houdt meer van Thomas Vandermaelen dan van Thomas Meunier, maar zijn kleine fout werd hem vergeven.

De wedstrijd zelf werd de eerste helft via 4G gestreamd op de smartphones van de begeleiders.  Maar na een kort contact met de bondscoach gingen de Duivels er mee akkoord om pas te scoren toen wij aan tafel zaten.

De Japanners konden zo lang niet wachten. Nauwelijks waren we afgestapt of ze scoorden tweemaal.  U kan zich voorstellen dat de maaltijd niet zo gunstig startte, maar eens de 2-2 op het scorebord stond, kwam het optimisme weer boven. Niet alleen de kip was te snijden, maar ook de spanning.  De ontlading was dan ook groot toen we in de toegevoegde tijd op voorsprong kwamen. Frieten vlogen door de lucht, gevolgd door tomaat, salade en enkele kippenboutjes.  Leerlingen en begeleiders vielen elkaar in de armen en de burgemeester liet een groot vuurwerk ontsteken om de overwinning te vieren.  Zelfs Luca, voor de helft Japanner, vierde helemaal mee. Vandaag was hij voor de Belgen!  Misschien overdrijf ik wel een beetje, door de ontlading wellicht, maar we waren toch echt wel tevreden.

Na de maaltijd werden de valiezen gelost en de kamers ingenomen.  We moesten nog wat puzzelen maar alles kwam in orde. Het was ook behoorlijk snel stil op de kamers.  Mijn eerste examen als verzorger van mijn grote vriend Seppe verliep ook vlot. Geslaagd cum laude…  En zo zijn we dan goed gestart voor een memorabel kamp. Daar konden we dan ook met een schnaps op klinken!

Prosit!

 

Meester Tom.

© 2018 Gemeentelijke Basisschool Barthel. Alle rechten voorbehouden.