Dinsdag 3 juli 2018


Het was best nog vroeg wanneer ik wakker werd. Zoals u al in het vorige verslag kon lezen, startte ik dan maar met het up to date zetten van onze website.  Om 07.00 uur galmde het traditionele ‘Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd’ door de gangen van het Besenhaus.

Met gepaste zachtheid werden de kinderen uit dromenland terug naar Oostenrijk geleid.  De nacht had velen deugd gedaan. Wellicht daarom was het nog zo rustig deze morgen.  Sommige kinderen bleken razendsnel te zijn in opstaan en bevonden zich in geen tijd gewassen en aangekleed op het voetbalveld.  We zullen ze wellicht toch een beetje moeten in de gaten houden.  Weer anderen bleven liever soezen in Droomland en namen de traagste weg tot hier.

Uiteraard vierden we eerst de verjaardag van Lili. We zongen uit volle borst en gaven ze drie zoenen. Met al die mooi maar wild wapperende haren, geen eenvoudige klus.  Later op de dag zat alles mooi in een staartje. Dat was toen ook makkelijker geweest.

Het ontbijtbuffet was best wel uitgebreid. De kinderen konden kiezen uit verschillende sapjes, koude of warme melk, koffie of chocolademelk. Daarnaast waren er ontbijtgranen, platte kaas, yoghurt, verschillende soorten beleg of smeersel.  Lili, en vele anderen, sprongen een gat in de lucht toen de chocopasta de enige echte Nutella bleek te zijn.

Voor het eerst dit kamp moesten ze ook hun lunchpakket maken. Dat ging wonderwel goed, mits enige hulp van het keukenpersoneel. 

Aansluitend mochten de kinderen uitpakken en de kamers in orde brengen.  Ze werden ook gevraagd om hun rugzak te maken met daarin alles voor de dag. De kinderen werken goed samen en even later waren we terug beneden om aan onze dag te beginnen. We herhaalden nog even, intussen de derde of vierde keer, of allen zeker hun lunchpakket wegstopten. ‘Ja zeker’, hoorden we in koor.

Juf Gwendoline en juf Severine namen de leiding van de eerste groep.  Ze werden nog eens gewezen op het feit dat ze twee jaar terug de helft van de opdrachten vergaten en verloren liepen. Daarna was het de beurt aan team Peggy en Victor.  Peggy wou zeker bij de eerste ploegen, want ze had geen vertrouwen in haar oriëntatie vermogen. Didier en Hugo vormden met weer andere kinderen het derde team. In hun kielzog kwamen de jongens en meisjes aangevoerd door Nancy en Nele.  Afsluiten deden we met het team van meester Foeke. Ik mocht ook mee maar aangezien ik de tocht in mekaar stak, kon ik niet helpen.  Doorheen het eerste deel moesten ze niet alleen hun weg vinden, maar ook een aantal foto’s op volgorde zetten en weer ander corrigeren.  Een aantal opdrachtjes werden ook uitgevoerd.

Eén van die opdrachten was het timen van de drijftijd van een zelf gevouwen bootje in de fontein. We moedigden het team van Nele aan om het stil te leggen en door te stappen maar Nele hield het vol. Maar liefst dertig minuten hielden ze het vol. Eredirecteur Eric kon het niet laten om Seppe nat te spuiten, maar die had zijn antwoord klaar.  Vanthournouts onder elkaar, zeg maar. Eric wist ons trouwens ook te vertellen dat Severine en Gwendoline opnieuw verkeerd gelopen hadden, zij het slechts twintig meter, maar kom, verkeerd is verkeerd. Ze werden echter geklopt door team Foeke die bijna de stad hadden verlaten. In de speeltuin van het Atomic Vital Park was het tijd gekomen om de lunch te eten.  Drie van onze rakkers hadden wel hun picknick in de kamer vergeten zeker.  Gelukkig wou onze jongste begeleider Hugo hun wel begeleiden tot de kampplek.  Met de extra kilometers in hun benen zullen ze volgende keer wel zorgen dat ze hem meehebben.

Justin had zijn pechdag vandaag.  We waren 250 meter ver en Justin ging de strijd aan met een verlichtingspaal.  Justin vs verlichtingspaal: 0-1. Als ik u vertel dat het later 0-3 was, dan gaat er wellicht een kaarsje branden.  En oh ja: Justin vs Rugzak 0-1, Justin vs bed 0-1…

Het tweede deel van de dag bracht onze hele groep naar Reitdorf om er daar in het meer te gaan zwemmen.  Een rustige tocht, met een korte klim.  Ziva klom moedig mee naar boven maar gaf graag het rugzakje af. Onze voetballer Bavo had het niet zo voor wandelen en bengelde achteraan, maar wist de aandacht van zich weg te trekken door het over de sportprestaties van papa te hebben. Papa, u gaat het tegendeel moeten bewijzen deze zomer!! Succes!

Toen het meer in zicht kwam, gingen de oogjes van onze Barthelianen terug fonkelen. In een mum van tijd doken ze het koude water in. Het gespannen lint om te koorddansen werd vooral gebruikt als scheidingslijn om supersnel in het frisse water te springen. Enkelen waagden zich toch aan enkele stappen, met verdeeld succes.  Warre vs koorddanstouw 0-1. Even schrikken voor ons, maar gelukkig zonder veel erg.  Ik vroeg hem of hij geschrokken was en pijn had.  Zijn antwoord: “Ja, ik ben geschrokken, maar neen, geen pijn, en ik ben een echte man hé!” 

Het zwemmen ruimde plaats voor blad, steen, schaar. Wat aanvankelijk begon als wat gekscheren tussen Tristan, Warre en mij, breidde al snel uit naar heel wat kinderen.  We speelde pikachu Speed BSS met een scheidsrechter die de startpositie bepaalde, sudden death kon uitspreken en na vijf wedstrijden vervangen werd. Klinkt het ingewikkeld? Wel ja, ik heb beloofd dat ik de regels die we deze namiddag uitvonden even zou opschrijven.  Nooit gedacht dat ik zelf zo zou opgaan in een spel.  Enkele Duitse toeristen wat verder op, zagen het graag gebeuren.  We amuseren ons weer rot.

Dat was ook zo toen, bij het vertrek aan het meer, een aantal Duitse animatoren vroegen om mee te doen met een dansje ‘Guantanamera’.  De beelden spreken voor zich denk ik.  We wandelen terug naar de kampplaats en haalden zo ruim tien kilometer op onze teller vandaag. Voor velen was een grens overschreven. Maar nauwelijks aangekomen, stonden ze weeral te shotten op het voetbalveld.  En wat er met hun zwemgerief en handdoeken is gebeurd, daar hebben we het raden naar.

Op het menu vanavond stond er heerlijke pizza. Als toetje was er een ijsje met banaan, slagroom en chocoladesaus. Echt vakantie dus.

De dag werd afgesloten met het Swingpaleis en het vieren van de verjaardag van Lili. De sfeer in de groep zit best goed. We kunnen maar hopen dat de sfeer in de kamers straks, niet de directe weerspiegeling zal zijn hiervan.

Begonnen met een traditie, sloten we er ook mee af. Tijdens de dagsluiter mochten de leerlingen terugblikken en vooruitblikken om vervolgens rustig naar hun bed te gaan en zich klaar te maken voor het Land-van-je-ogen-dicht.

Vandaag was best een drukke dag, maar daar zullen we het straks nog wel eens over hebben in de debriefing met de begeleiders.

Tot morgen lieve thuisblijvers!

 

Meester Tom.

© 2018 Gemeentelijke Basisschool Barthel. Alle rechten voorbehouden.