Dinsdag 10 juli 2018


Het was bijzonder vroeg deze morgen. Al om 03.00 werd ik door mijn gsm gewekt.  Snel even een kattewasje, de knapzak in orde en zien of ik alles meeheb. Daarna kamer per kamer de Barthelianen gaan wekken. We deden het met zachtheid en niet met muziek, want al het materiaal werd al geladen op de bus. De kindjes wreven het zand uit het ogen, fristen zich op en brachten lakens en slopen naar de gang vooraleer ze hun plaatsje gingen innemen op de bus.  Met de oudsten grapten we nog even met Luca. Zelfs op dit vroege uur was de ambiance prima. Een constante doorheen dit kamp.

Buiten stonden ook John en Julia klaar om ons uit te wuiven.  Als afscheidscadeau kreeg ik de rekening mee.  Goede zorgen kennen hun prijs.  Maar alles klopt als een bus. Beide uitbaters hadden het over ‘een fantastische groep’, ‘rustige kinderen’, ‘goed gevuld programma’, …  We werden erop gewezen dat we altijd welkom zijn, ook voor persoonlijke vakanties of als we in de buurt zijn. Het deed deugd te horen dat we een goede indruk hebben nagelaten.

Het plan was eenvoudig: vroeg vertrekken, het maximum uit de reis- en rusttijden halen en dan op tijd thuis zijn voor de wedstrijd van de Rode Duivels. We vroegen aan de kinderen om zeker tot 08.30 uur rustig te blijven. Voor de eerste uren was dat zeker geen probleem.  Ik deed nog één keer mijn ogen open en stond oog in oog met de douane. Ik hoorde chauffeur nog zeggen dat het een bus kinderen was en daarna sloten mijn ogen al terug.

Om half negen was het tijd voor het ontbijt.  De regen was aanvankelijk wat een spelbreker, maar dat ging snel over.  We moesten het ontbijt wel rantsoeneren.  We stelden ons de vraag of het wel genoeg zou zijn voor de middag.  Maar dat lukte. 

Hetzelfde doel voor ogen, vatten we opnieuw de reis aan.  We reden ruim drie uren, tot op de plaats waar onze vaste chauffeur Guy zou worden afgelost. Op de bus werd gekaart, geslapen, naar muziek geluisterd, … Vooral de scoobidoo’s waren heel erg in trek. Ikzelf ruilde de benedenverdieping met de bovenverdieping en mocht achteraan aansluiten bij Leonard, Justin, Raf en Thibaut. Ik moest heel wat beginknopen leggen en ze dan met geduld leren hoe ze verder moeten. Ik moest er ook nog opzetten voor thuis, dus mama’s (en papa’s), jullie zullen weten wat gedaan.

Het was half één toen we middagmalen mochten nemen. Voor de verandering keizersbroodjes, met beleg, maar ook cake, een koek, … we zorgen dat de kinderen geen honger moeten hebben. Ook de chauffeurswissel had intussen plaatsgevonden. Via facebook deelden we onze voortgang en dit bericht werd op zich ook weer verder gedeeld in onze Barthelfamilie.

Nog één keer hielden we halt voor een chocolaatje en om de strips, enveloppes en medicatie te verdelen.  De sfeer was opperbest.  Ikzelf was al een beetje aan het ontladen. Het einde van het kamp was nu wel heel dichtbij.  Het was Els die mij liet verstaan om nog een update te plaatsen op de pagina.  Het laatste berichtje was blijkbaar niet gelukt.

Woorden van dank werden uitgesproken. We reden Rekkem binnen en parkeerden ons netjes voor de school. Kinderen vielen hun ouders in de armen. Ouders namen hun kinderen stevig vast.  De bus werd uitgeladen en ieder ging zijn weg.  Het schoolkamp zat er helemaal op.

(Dankwoordje onder de foto's)


Thuiskomen vanavond was heel stilletjes… een proper en net huis, bedankt mama en papa, maar vooral heel erg stil.  Ik denk met plezier terug aan onze zorg voor de kleintjes, de topsfeer met de ouderen, de vlotte samenwerking onder de begeleiders, de bergen, Salzburg, het Besenhaus …

Bedankt Eric, onze toperedirecteur, voor de vele foto’s en het vele werk dat erbij kwam kijken. Mag hij niet veel foto’s meer publiceren, dan leefde hij zich nu uit met de vele filmpjes. Zo kan iedereen elke dag weer genieten (en begin oktober nog veel meer)!

Bedankt Nancy, topbegeleidster en onze financieel beheerder. Je nam me een grote taak uit handen waarvoor mijn oprechte dank.  Bij de eerste uit bed en bij de laatsten erin, alsof je al jaren mee op kamp gaat!

Bedankt juf Severine.  Je nam vanavond afscheid met de woorden ‘salut broere’ en zo voelt het ook… je was een trouwe, gedreven collega en veel meer dan dat! Super om met je op kamp te gaan. Je plagerijtjes zijn een rode draad doorheen het kamp. Supertof!

Bedankt juf Gwendoline en meester Foeke, steeds opnieuw schudden jullie de ene na de andere animatie uit de mouw.  Een plezier voor de kinderen maar ook voor ons.

Bedankt Nele, een zoco uit de duizend, je ontfermde je over de EHBO als geen ander. Steeds opnieuw aan het meedenken en mee organiseren. Zo betrokken op onze gastjes. Zo kennen we je, zo zijn we blij je te kennen.

Bedankt familie Coeman, in de eerste plaats mijn beide vrienden Didier en Peggy, om een deel van jullie vakantie te wijden aan onze schoolfamilie.  Bedankt voor de praktische ondersteuning en het luisterend oor bij onze Bartheliaantjes daar waar we dat als leerkracht niet kunnen doen.  Ook een grote merci aan Hugo en Victor die zich ongelooflijk hebben ingezet voor de kinderen, om hun vriend te zijn, maar ook om ze op het goede pad te houden.

Bedankt lieve, lieve kinderen, jullie maken van onze school een droomschool, een mooie plek om te zijn. Van groot tot klein en terug, stuk voor stuk juweeltjes om te koesteren, om graag te zien. Heel fijn om jullie op deze manier te leren kennen. Een bijzonder woord van dank aan de zesdeklassers omdat jullie het begrip ‘Bartheliaans’ in alle mogelijk opzichten waar maken.  Super!  Tristan zei zondagavond dat hij mij nooit zou vergeten. Wel, ik zal jullie ook nooit vergeten.  We zijn spijtig om jullie te zien vertrekken, maar we zijn trots op de bende de wij de wereld insturen. Echt waar! Jullie zijn onze wereldkampioenen!

Bedankt lieve ouders, voor het vertrouwen in ons schooltje. Overal horen wij dat het geen evidentie is. Zonder jullie steun, zouden wij dit niet kunnen doen.  We gaan het nooit als normaal beschouwen, maar we zullen blijvend dankbaar zijn.  Jullie zijn een onmisbaar deel van het geheel.

Ik sluit af, nog drie werkdagen in het vooruitzicht en dan hopelijk een deugddoende vakantie.  Ik ben blij, weer een ervaring rijker, herinneringen om te koesteren. Stilletjes aan ontladen na toch verschillende maanden onder spanning door alles wat op onze weg is gekomen.

Voor een laatste maal dit kamp, slaap lekker…

 

Meester Tom.


© 2018 Gemeentelijke Basisschool Barthel. Alle rechten voorbehouden.